Шебердің қолынан шыққан дүниелерді жұрт аттай қалап алып кетіп жатады. Әсіресе қамшыға тапсырыс беруші көп. Қолөнер шебері кәсібіне керек шикізатты жұрттан тері жинап, оны илеп, кейін қайыстан таспа тіліп өзі жасап алады.
«Ал тобылғыны күз кезінде Торғайдан, Алматы жақтан таудан алдырамыз. Бірақ Торғайдың тобылғысы мен таудың тобылғысының айырмашылығы бар. Торғайға жаңбыр аз жауады, шөлейтті, ыстық болып келеді. Тобылғы соған бейімделеді де, шымыр болып өседі. Біріншіден, дала тобылғысының сыртқы қабығы ешқашан түспейді. Май жағып, отпен қыздырсаңыз, қып-қызыл болып өз түсін береді. Екіншіден, ылғалы аз шөлейтті жерде өскендіктен, өзегі иненің көзіндей ғана болады. Ал таудың тобылғысын қыздырсаңыз, қабығы түлейді де, астынан екінші қабық шығады. Ылғалы мол топырақта өскендіктен, өзегі де шеге сыйып кететіндей жуан болады», дейді қолөнер шебері.
Айдынның айтуынша, тобылғыны қыздырып, күйдірген кезде ерекше иіс шығады. Сол иістің адам денсаулығына да пайдасы бар болса керек. Сондықтан қазақтың күбіні тобылғымен ыстап жататыны да бекер емес.
«Тобылғыны жағады да, түтініне күбіні төңкеріп қояды. Ал түтіннің ысын ұстап қалу үшін күбінің ішіне қаймақ жағады. Ыс сол қаймаққа сіңеді. Кесеге қымыз құйғанда бетінде бір қара май жүреді ғой, сол – осы тобылғының майы. Қазір оны көбі сүзіп алып тастап жатады. Оны алмау керек, керісінше дәмін шығарып, иін қандырып тұрып ішу керек. Өйткені тобылғының асқазанға пайдалы емдік қасиеті болады. Халықта «қымыз қырық ауруға ем» деген сөз бар. Сол қырық емнің бірі тобылғы арқылы тарайды. Тобылғымен ысталған күбіден қымыз ішкен адам ешқашан ішек ауруымен ауырмайды», дейді шебер.
Қостанай облысы
