Желіде тараған бейнежазбаны көрген жұрт әжейді іздеп келіп, қолындағы барын кезек-кезек сатып ала бастайды. Әрине, халықта «керек болып тұр» дегеннен гөрі, «қолдау білдірейін» деген ниет басым еді.
Ең ғажабы, кешке қарай бір азамат келіп, әжейдің дүкеніндегі кітаптың бәрін түгел сатып алады. Жүк көлігіне әзер сыйған мұнша кітаптың бағасы арзан болмағаны анық. Бірақ ол жігіт «әжей үйіне ауыр қап арқалап қайтпасын, ертеңгі күні не боларын уайымдамасын» деген оймен осылай жасаған.
Кейуана үшін ол күнгі ең үлкен олжа ақша емес еді. Ең бастысы – «мен де біреуге керекпін», деген сезім. Көптің ішінде елеусіз қалмай, жұрттың жанашыр ниетін көрді. Бір адамның мұңы елдің жүрегіне жеткенін ұққан сәт – оның ең үлкен жұбанышы, ең қымбат қуанышы болды.
Бір қарағанда, бұл жай ғана базардағы сауда мәселесі сияқты. Бір орын босайды, бір адам кетеді. Алайда осы жолы қоғам «бір адамның тағдыры бәрібір емес» екенін жұмыла жүріп, іс жүзінде көрсетті. Көпшілік әжейді аяғандықтан емес, құрметтегендіктен келді. Осылайша, жылдар бойы кітап сатып, өз күнін көрген жанның еңбегіне құрмет көрсетті.
