Өкінішке қарай мұндай қымбат заттармен әуестенген емеспін. Бар білерім, алтын-күміс, меруерт-маржан, ақық-гауһар – бәрі асыл тас. Қай уақытта да құнын жоғалтпайды. Әйтсе де осы соңғы қасиетіне келгенде ептеп көңіліме күмән үйірілетіні рас. Себебі қилы заман, қиын кезеңді айтпай-ақ қоялық, егер мына мен сияқты асыл тастың құнын білмейтін жанға тап болса ше?..
Бәлкім, содан ба екен, өзім білетін дүниенің қадіріне жетіп алсам да жарар деген оймен қолымдағы кітапқа қайта үңілдім.
Ал апай болса, саусағын бүгіп-жазып, бүгіп-жазып, мұншама қымбат дүниеге көз қиығыңды да салмайтын сен кім едің дегендей басын шалқайтып, көзін жұмып отырып, бір кезде қалғып кетті.
«Уһ!» дедім іштей. Содан соң «Осы апай да мынау қызық новелланы оқыса, екеуміз бір-бірімізге пікірімізді айтып, әңгімелесер едік-ау», деген бір қызық қиялға берілдім.
Нұрғали Ораз,
«Егемен Қазақстан»
